Gra w sama w sobie jest znakomita. Tuż przed premierą zbierała wysokie noty za realizm, grafikę, klimat i świetne wykorzystanie silnika Havok. Był to pewien ukłon w stronę zapaleńców w temacie II Wojny Światowej. Pomijając genialne Call of Duty, praktycznie nie było lepszych gier opisujących ten straszliwy okres w dziejach ludzkości, a w RTS’ach  od kilku dobrych lat rządził tylko Blitzkrieg oraz Codename Panzers, ale jak wiemy, po ukazaniu się  tego produktu, system ocen gier tego typu diametralnie się zmienił. Company of Heroes wniosło powiew świeżości w trochę liniowym już rynku strategicznych gier rzeczywistych. W szybkości i dynamice rozgrywki dobiegać, ale to i tak ze sporą zadyszką, mógł tylko Warhammer 40k: Dawn of War, który był grą z tego samego studia- Relic Entertainment. CoH wyróżnia między innymi innowacyjne AI żołnierzy oraz przeciwników- nie są to już głupie kupy pikseli, wołające w trakcie ostrzału: „Musimy się schować!” i dostające po tyłku, aż przykro patrzeć, tylko szukające najbliższej osłony lub rzucające się na ziemię i chroniące głowy myślące pionki na polu bitwy. Wreszcie jakieś ułatwienie dla gracza, a powiedzmy sobie szczerze, że w trakcie rozgrywania meczu WCG ważna jest koncentracja i ustalanie strategii, a nie latanie po mapie myszką i cofanie jednostek w razie nieprzewidzianego ataku.

Co więcej, gra jest bardzo popularna, może nie tak jak Counter Strike czy Warcraft III, ale w przeciwieństwie do tych gier wymaga pewnej umiejętności jasnego myślenia w sytuacji stresowej, jak np: atak wrogich jednostek na bazę, i umiejętności przewidzenia ruchów wroga, co znacząco wyklucza ilość „fartownie” wygranych potyczek do kilku, czy kilkunastu procent, także miano Mistrza Świata w CoH daje szersze pole do popisu- miło jest znać kogoś, kto ma niemal nieomylny umysł stratega i niebywałą inteligencję, nie tylko refleks, jak to jest w przypadku Counter Strike’a.

Sporo się rozpisałem o zaletach Company of Heroes, ale trzeba coś wspomnieć o jego największych konkurentach, Supreme Commanderze i World in Conflict. SC jest grą bardziej strategiczną i nastawia się bardziej na dobrym rozmieszczeniu jednostek i ich wykorzystaniu, a WiC jest produktem bardziej dynamicznym. Kompania Braci umiejscowiła się bardziej pośrodku. Rozgrywka jest dynamiczna, pełna akcji i wielu nieprzemyślanych lub źle podjętych decyzji, które od razu obracają się przeciw nam, ale jest też trochę czasu na uruchomienie predyspozycji strategicznych, czasami dobre umieszczenie zwykłych saperów możne mieć większą wagę niż oddział doborowych i elitarnych jednostek. Dobra obrona bazy zapewni szybszą ofensywę i zapewni uniknięcie wyniszczającej i męczącej walki pozycyjnej o zasoby w grze.

Tak więc, mamy przed sobą obraz kolejnej pozycji, która może zmienić świat elektronicznej rozrywki na lepsze, trzeba tylko dać jej szansę. Szansę, która została kiedyś dana innym grom turniejowym i dzięki temu są one jeszcze lepsze i jeszcze przyjemniej spędza się przy nich czas, ponieważ są doskonalone od serca dla serca. Od gracza dla graczy.

Uniwersalny karabin maszynowy Mg-42 uważany jest za najlepszą broń II wojny światowej w swojej klasie, a przez wielu znawców za jeden z czołowych karabinów maszynowych w całej historii.

   Projekt karabinu został przyjęty przez biuro patentowe we wrześniu 1939 roku, a pierwsze użycie broni nastąpiło w maju 1941 przez odziały Afrika Korps Erwina Rommala podczas walk w Afryce północnej. Mg-42 był projektowany z myślą o zastąpieniu drogiego i czasochłonnego w produkcji karabinu mg-34, który zasłynął bardzo udaną konstrukcją, ale ze względu na problemy z produkcją, nie dawał rady pokryć zapotrzebowania niemieckiej armii. Wydawać by się mogło, że tańszy i teoretycznie prostszy projekt będzie znacznie gorszy od swojego poprzednika, jednak nowatorskie rozwiązania konstrukcyjne doprowadziły do powstania broni prawie doskonałej. Była to bardzo solidna, wytrzymała i niezawodna broń. Warto wspomnieć, że zamek mg-42 cechowało odporność na kurz i zabrudzenia, a lufa, dzięki swojej konstrukcji, skutecznie odprowadzała ciepło, a w razie przegrzania można było ją wymienić w ciągu kilku sekund. Mg-42 stał się wyjątkową bronią okresu wojny, gdyż w owym czasie standardem w armiach wielu państw był podział na CKM (ciężkie stacjonarne karabiny maszynowe) oraz RKM (ręczne karabiny maszynowe jako broń wsparcia piechoty), a mg mógł pełnić rolę zarówno ciężkiego karabinu maszynowego po umieszczeniu go na specjalnym trójnogu, jak i rkm-u przy użyciu dwójnogu na końcu lufy. Taka uniwersalność upraszczała cały proces produkcyjny szkoleniowy żołnierzy, jak i dawała drużynom piechoty podczas walki wsparcie ckm-u zarówno w obronie, jak i podczas ataku, na co nie mogli często pozwolić sobie żołnierze koalicji. MG-42 dysponował fenomenalną, jak na czasy II wojny światowej, szybkostrzelnością wynoszącą ok. 1500 strz/min, jak i skutecznym zasięgiem ognia wynoszącym ok. 800-1000 przy strzelaniu z dwójnogu, i ok. 3000 podczas prowadzenia ognia z trójnogu. Była to też na tyle prosta broń, że mogła być obsługiwana przez jednego żołnierza, co często się zdarzało, szczególnie podczas ostatnich miesięcy II Wojny Światowej. Była to także na tyle lekka konstrukcja, że świetnie sprawdzała się podczas gwałtownych ataków nie obciążając strzelców. Zdarzało się, że strzelano z MG-42 z „biodra”, ewentualnie używano pleców amunicyjnego jako ruchomej podpory. Kolejną istotną innowacją MG-42, jak i poprzedniego MG-34, która jest często pomijana podczas opisów, jest amunicja, a dokładnie sposób jej dostarczania. Niemcy jako pierwsi zastosowali skrzynki na taśmy z nabojami jak i mniejsze bębnowe magazynki na 50 naboi.

   Choć wydaję się to mało istotne, oba rozwiązania były bardzo dobre, w owym czasie standardowo amunicyjny taszczył długie nieporęcznie taśmy z nabojami, co znacznie ograniczało jego ruchy oraz ilość amunicji, jaką mógł zabrać. Wprowadzenie skrzyń na taśmę spowodowało, że amunicyjny mógł zabrać więcej pocisków oraz w razie zagrożenia rzucić je na ziemię i swobodnie się poruszać (np. czołgać i ciągnąć skrzynie z nabojami). Bębny natomiast były wygodne w czasie ataku, gdyż nie zabierały dużo miejsca, znacznie lżejsze od skrzyń, a także łatwe w wymienieniu.

   Jako ciekawostkę dodam, że wiele współczesnych karabinów maszynowych jest rozwinięciem niemieckiego MG-42.

Dane taktyczno-techniczne MG42:

  Kaliber: (mm)7,92

  Masa broni: (kg)11,6

  Masa lufy: (kg)1,8

  Masa podstawy trójnożnej: (kg)15,8

  Długość broni: (mm)1225

  Długość lufy: (mm)566

  Szybkostrzelność teoretyczna: (strz./min)1100-1500

  Szybkostrzelność praktyczna: (strz./min)200-250

  Zasięg skuteczny z dwójnogu: (m)800-1000

  Zasięg skuteczny z trójnogu: (m)3000

  Zasięg max. pocisku: (m)4000

  Zasilanie: Taśma metalowa na 50 naboi (skrzynia lub magazynek bębnowy)

  Zasada działania: Krótki odrzut lufy

  Sposób chłodzenia: Powietrze

  Możliwość prowadzenia ognia: Tylko ogień ciągły

  Prędkość początkowa: (m)820

Uniwersalny karabin maszynowy Mg-42 uważany jest za najlepszą broń II wojny światowej w swojej klasie, a przez wielu znawców za jeden z czołowych karabinów maszynowych w całej historii.

   Projekt karabinu został przyjęty przez biuro patentowe we wrześniu 1939 roku, a pierwsze użycie broni nastąpiło w maju 1941 przez odziały Afrika Korps Erwina Rommala podczas walk w Afryce północnej. Mg-42 był projektowany z myślą o zastąpieniu drogiego i czasochłonnego w produkcji karabinu mg-34, który zasłynął bardzo udaną konstrukcją, ale ze względu na problemy z produkcją, nie dawał rady pokryć zapotrzebowania niemieckiej armii. Wydawać by się mogło, że tańszy i teoretycznie prostszy projekt będzie znacznie gorszy od swojego poprzednika, jednak nowatorskie rozwiązania konstrukcyjne doprowadziły do powstania broni prawie doskonałej. Była to bardzo solidna, wytrzymała i niezawodna broń. Warto wspomnieć, że zamek mg-42 cechowało odporność na kurz i zabrudzenia, a lufa, dzięki swojej konstrukcji, skutecznie odprowadzała ciepło, a w razie przegrzania można było ją wymienić w ciągu kilku sekund. Mg-42 stał się wyjątkową bronią okresu wojny, gdyż w owym czasie standardem w armiach wielu państw był podział na CKM (ciężkie stacjonarne karabiny maszynowe) oraz RKM (ręczne karabiny maszynowe jako broń wsparcia piechoty), a mg mógł pełnić rolę zarówno ciężkiego karabinu maszynowego po umieszczeniu go na specjalnym trójnogu, jak i rkm-u przy użyciu dwójnogu na końcu lufy. Taka uniwersalność upraszczała cały proces produkcyjny szkoleniowy żołnierzy, jak i dawała drużynom piechoty podczas walki wsparcie ckm-u zarówno w obronie, jak i podczas ataku, na co nie mogli często pozwolić sobie żołnierze koalicji. MG-42 dysponował fenomenalną, jak na czasy II wojny światowej, szybkostrzelnością wynoszącą ok. 1500 strz/min, jak i skutecznym zasięgiem ognia wynoszącym ok. 800-1000 przy strzelaniu z dwójnogu, i ok. 3000 podczas prowadzenia ognia z trójnogu. Była to też na tyle prosta broń, że mogła być obsługiwana przez jednego żołnierza, co często się zdarzało, szczególnie podczas ostatnich miesięcy II Wojny Światowej. Była to także na tyle lekka konstrukcja, że świetnie sprawdzała się podczas gwałtownych ataków nie obciążając strzelców. Zdarzało się, że strzelano z MG-42 z „biodra”, ewentualnie używano pleców amunicyjnego jako ruchomej podpory. Kolejną istotną innowacją MG-42, jak i poprzedniego MG-34, która jest często pomijana podczas opisów, jest amunicja, a dokładnie sposób jej dostarczania. Niemcy jako pierwsi zastosowali skrzynki na taśmy z nabojami jak i mniejsze bębnowe magazynki na 50 naboi.

   Choć wydaję się to mało istotne, oba rozwiązania były bardzo dobre, w owym czasie standardowo amunicyjny taszczył długie nieporęcznie taśmy z nabojami, co znacznie ograniczało jego ruchy oraz ilość amunicji, jaką mógł zabrać. Wprowadzenie skrzyń na taśmę spowodowało, że amunicyjny mógł zabrać więcej pocisków oraz w razie zagrożenia rzucić je na ziemię i swobodnie się poruszać (np. czołgać i ciągnąć skrzynie z nabojami). Bębny natomiast były wygodne w czasie ataku, gdyż nie zabierały dużo miejsca, znacznie lżejsze od skrzyń, a także łatwe w wymienieniu.

   Jako ciekawostkę dodam, że wiele współczesnych karabinów maszynowych jest rozwinięciem niemieckiego MG-42.

Dane taktyczno-techniczne MG42:

  Kaliber: (mm)7,92

  Masa broni: (kg)11,6

  Masa lufy: (kg)1,8

  Masa podstawy trójnożnej: (kg)15,8

  Długość broni: (mm)1225

  Długość lufy: (mm)566

  Szybkostrzelność teoretyczna: (strz./min)1100-1500

  Szybkostrzelność praktyczna: (strz./min)200-250

  Zasięg skuteczny z dwójnogu: (m)800-1000

  Zasięg skuteczny z trójnogu: (m)3000

  Zasięg max. pocisku: (m)4000

  Zasilanie: Taśma metalowa na 50 naboi (skrzynia lub magazynek bębnowy)

  Zasada działania: Krótki odrzut lufy

  Sposób chłodzenia: Powietrze

  Możliwość prowadzenia ognia: Tylko ogień ciągły

  Prędkość początkowa: (m)820

Ręczny karabin maszynowy Johna Browninga został zaprojektowany w 1917 roku. W 1918  na front I Wojny Światowej trafiła jego pierwsza wersja – M1918, jeszcze bez dwójnogu. W 1937r. BAR został zmodyfikowany – dodano dwójnóg i zmieniono kolbę. Wersja ta była znana jako M1918A1. 3 lata później wprowadzono kolejną wersję – M1918A2. BAR nie mógł już strzelać pojedynczo, za to miał dwa tryby ognia seryjnego – szybki(500-650 strz./min.) i wolny(300-450 strz./min). Ponadto dwójnóg był mocowany pod lufą. W 1942 kolbę zmieniono na plastikową, a pod koniec wojny zaczęto montować uchwyt do przenoszenia broni.

Mimo wielu niedoskonałości konstrukcyjnych i małej pojemności magazynka, BAR był udanym rkmem, stosowanym jako broń wsparcia. W wielu krajach wprowadzono oparte na nim konstrukcje(także w Polsce – Browning wz. 1928). Seryjnie produkowany do lat czterdziestych, w USA służył do lat sześćdziesiątych, biorąc udział nie tylko w I i II Wojnie Światowej, ale także w czasie wojny koreańskiej, wietnamskiej, czy w czasie wojen domowych w Chinach i Palestynie.

Dane taktyczno-techniczne BARa:

Kaliber: 7,62 mm
Masa broni: 7,3-8,6 kg(bez magazynka, w zależności od modelu)
Masa lufy: 1,65 kg
Długość broni: 1214 mm
Długość lufy: 610 mm(bez tłumika płomieni)
Szybkostrzelność teoretyczna: 300 – 650 strz./min
Szybkostrzelność praktyczna: B/D
Zasięg skuteczny: 548 m
Zasięg max. pocisku: B/D
Zasilanie: pudełkowy magazynek dwurzędowy na 20 naboi
Zasada działania: Odprowadzanie części gazów prochowych przez boczny otwór lufy
Sposób chłodzenia: Powietrze
Możliwość prowadzenia ognia: Tylko ogień ciągły/ ogień ciągły i pojedynczy (w zależności od wersji)

Prędkość początkowa pocisku: 805 m/s

Pierwszy produkowany seryjnie karabinek automatyczny na nabój pośredni*, jednak nie jest pierwszym karabinem na ten nabój(nim jest karabinek samopowtarzalny M1 Carbine). W 1942 Niemcy rozpoczęli pracę nad bronią łączącą cechy karabinu maszynowego z pistoletem maszynowym. Po raz pierwszy został wprowadzony do uzbrojenia w 1943r (MP43/1, czyli Maschinepistole 43/1), następnie nazwa była zmieniana kilka razy (MP-43, MP 44, a następnie StG44).

Broń ta była bardzo udana, ponieważ posiadała zarówno dużą siłę ognia, jak i szybkostrzelność oraz stosunkowo duży zasięg. Największą wadą była jej waga, która w założeniach miała być dużo niższa. Łącznie w czasie II Wojny Światowej zostało wyprodukowane około 500 tysięcy sztuk (pewne źródło podaje nawet dokładną liczbę sztuk – 425 977).
Utarł się pewien mit, który stwierdza, że na podstawie StG został zaprojektowany AK-47, albo wręcz że AK to kopia Sturmgewehra. Jest to jednak tylko mit. Oba karabinki są automatyczne, zasilane nabojem pośrednim, działają na zasadzie odprowadzania części gazów prochowych z przewodu lufy, a gniazdo magazynka znajduje się na dole komory zamkowej. Jednak wszystkie te rozwiązania były w użyciu już przed wprowadzeniem MP44, czy to przez prototypy, czy konstrukcje będące na wyposażeniu wojsk. Sama idea broni na nabój pośredni wywodzi się od Automatu Fiedorowa z 1916r, który ostatecznie zasilany był nabojem karabinowym. Przejdźmy jednak do różnic – ryglowanie (AK poprzez obrót zamka, a StG przekoszenie zamka w płaszczyźnie pionowej), co powoduje znaczne różnice między komorami zamkowymi; sposób rozkładania, zatrzask magazynka, przełącznik rodzaju ognia oraz umieszczenie sprężyny pierwotnej dowodzą, że Automat Kałasznikowa na pewno nie jest kopią Sturmgewehra.

*nabój pośredni jest słabszy niż karabinowy, za to mocniejszy niż pistoletowy, stąd jego nazwa; strzelanie takimi nabojami powoduje niski odrzut, co pozwala na skuteczne strzelanie serią przy zachowaniu części mocy i zasięgu karabinu.

Dane taktyczno-techniczne StG44:

Kaliber: 7,92 mm
Masa broni: 4,62 kg/5.22 kg(pusty/pełny magazynek)
Masa lufy: B/D
Długość broni: 940 mm
Długość lufy: 419 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 500-600 strz./min
Szybkostrzelność praktyczna: 100 strz./min
Zasięg skuteczny: 600m
Zasięg max. pocisku: B/D
Zasilanie: dwurzędowy magazynek łukowy na 30 naboi

Możliwość prowadzenia ognia: pojedynczy/ciągły
Prędkość początkowa: 685 m/s

Bunkier

Bunkier jest wielką budowlą, która może zostać wyposażona w ciężki karabin maszynowy, zamieniona w punkt medyczny z sanitariuszami albo stacje naprawiającą pobliskie pojazdy.

Punkt medyczny

Stacjonują tu Sanitariusze , którzy przeniosą  twoich rannych do punktu medycznego, w celu udzielenia im pomocy medycznej i ponownego wysłania na front.

Worki z piaskiem

Worki z piaskiem dają twojej piechocie ciężką osłonę przed wrogiem.

Miny

Kiedy miny zostaną rozstawione, zapewnią ochronę przed piechotą i czołgami nieprzyjaciela.

Zapory przeciwczołgowe

Te wielkie metalowe przeszkody uniemożliwiają większości czołgów nieprzyjaciela wkroczenie na twoje terytoria.

Drut kolczasty

Umieściwszy drut kolczasty na granicy twojego terytorium, uniemożliwisz wrogiej piechocie jej przekroczenie

Posterunek obserwacyjny

Posterunek obserwacyjny pozwala zabezpieczyć zdobyty punkt strategiczny, jednocześnie znacznie zwiększając jego produkcje zasobów.

Centrum Kampfkraft 

Budowa centrum Kampfkraft pozwala na szereg ulepszeń, które umożliwiają wezwanie doświadczonej piechoty i pojazdów. Weterani znacznie lepiej radzą sobie na polu bitwy i wykorzystują swoje doświadczenie, kiedy dojdzie do walki z przeciwnikiem.

Sztab

Kwatery Wermachtu

Kwatery Wehrmachtu pozwalają wystawić drużyny Volksgrenadierów, snajperów, ciężkie karabiny maszynowe oraz motocykle.

Koszary wojenne

Jeśli chcesz wystawić ciężką piechotę, koszary wojenne to doskonały wybór. Budynek ten pozwala na formowanie drużyn grenadierów, moździerzy Gr 34 z obsługą, przeciwpancernych, dział Pak 38 50mm oraz transporterów półgąsienicowych. Aby zbudować koszary wojenne, twór sztab musi zostać ulepszony do fazy potyczek.

Zbrojownia Szturmowa

Zbrojownia szturmowa pozwala ci uformować i wystawić samochody opancerzone typu SdKfz 234, działa samobieżne typu Stug IV, artylerie rakietową Nebelwerfer oraz oficerów. Aby zbudować zbrojownie szturmową, twój sztab musi zostać ulepszony do fazy szturmowej.

Dowództwo Pancerne

Dowództwo pancerne pozwala ci na produkcję najpotężniejszych czołgów po stronie Osi, takich jak czołg Panzer IV, ciężki czołg Pantera oraz pojazd przeciwlotniczy Ostwind.  Umożliwia również wezwanie doświadczonej piechoty oznaczonej Krzyżem Rycerskim. Aby zbudować dowództwo piechoty, twój sztab musi zostać ulepszony do fazy bitewnej.

Pionierzy

Odpowiednik amerykańskich inżynierów. Ta jednostka może uzyskać amunicję oraz sforsować przeszkodę z drutów kolczastych za pomocą nożyc. Większość oddziałów osi jest wyposażona w apteczki, które zaczynają leczyć oddział przez krótki czas.

Volksgrenadierzy

Lekka piechota, której doświadczenie w walce nie jest za duże,  przez co jednostka nie należy do jednych z najmocniejszych w grze. V-grenadierzy mogą wystrzeliwać pociski z panzerfausta. Wyrzutnia przydaje się kiedy naszą piechotę zaatakuję wrogi pojazd. Kilka oddziałów może poradzić sobie z M-10. Oczywiście w tym przypadku w rachubę wchodzą duże straty. Dostępne ulepszenie to pistolet maszynowy MP40.

CKM MG42

Dokładnie to co w jego odpowiedniku u Jankesów. 3 osobowy oddział , któremu dobrze wychodzi prowadzenie ognia zaporowego. Przeciwnik na pewno nie będzie się nadmiernie wychylał.

Snajper

Historia lubi się powtarzać także i w grach komputerowych. Snajper w szeregach osi nie różni się niczym oprócz bandery, pod którą walczy.

Grenadierzy

Grupa dobrze sprawdzająca się w doktrynie blitzkriegu. RKM MG42, panzerschreck oraz granaty świetnie pomagają w zdobywaniu wrogiego terytorium. Niestety ma to swoją cenę. Oddział składa się tylko z 4 osób, więc też jego żywotność nie jest długa.

Moździerz Gr. 34 81mm z obsługą

Oficer

Bardzo przydatna jednostka. Oficer może prowadzić ostrzał kontrolowany , który składa się z wiązek pocisków z moździerzy 81mm. Pomocne są też pozostałe dwie opcje: „nadzór” oraz „wymuś odwrót”. Druga mówi sama za siebie, po prostu zmusza wrogie jednostki do wycofania się. Pierwsza zaś, zmniejsza czas produkcji w każdym nadzorowanym budynku.

Szturmowcy

Niemiec zapewne powiedziałby: „Ja , das gut”, ponieważ szturmowcy to najlepszy(tak samo jak rangerzy w przypadku aliantów) oddział piechoty wśród jednostek osi.  Można wyposażyć go w MP44 oraz Panzerschrecka. Do tego potrafi rzucić wiązkę granatów , która może okazać się nie lada wyzwaniem dla każdego z pojazdów. Jakby tego było mało, mamy jeszcze opcje kamuflażu co czyni Szturmowców prawdziwą machiną do zabijania.

Posiadacze Krzyża Rycerskiego

Charyzmatyczni, odważni a zarazem wytrzymali. „Posiadacze” są oddziałem szturmowym , który przy pomocy karabinów MP44 i Panzerfaustów dobrze radzi sobie z aliancką piechotą.

Punkt medyczny

Stacjonują to sanitariusze, którzy przeniosą twoich rannych do punktu medycznego w celu udzielenia im pomocy medycznej i ponownego wysłania na front.

Miny

Kiedy miny zostaną rozstawione, zapewnią ochronę przed piechotą i czołgami nieprzyjaciela.

Zapory przeciwczołgowe

Te wielkie metalowe przeszkody uniemożliwiają większości czołgów nieprzyjaciela wkroczenie na twoje terytoria.

Worki z piaskiem

Worki z piaskiem dają twojej piechocie ciężką osłonę przed wrogiem.

Drut kolczasty

Umieściwszy drut kolczasty na granicy twojego terytorium, uniemożliwisz wrogiej piechocie jej przekroczenie.

Posterunek obserwacyjny

Posterunek obserwacyjny pozwala zabezpieczyć punkt strategiczny, jednocześnie znacznie zwiększając jego produkcje zasobów.

Lazaret

Lazaret jest budynkiem pozwalającym na leczenie jednostek. Każda drużyna piechoty w jego pobliżu będzie powoli odzyskiwać zdrowie.

 Centrum zaopatrzeniowe

Budowa centrum zaopatrzeniowego zmniejszy koszty utrzymania oraz wsparcia twoich jednostek.

Sztab

Koszary

Koszary pozwalają ci szkolić i wystawiać strzelców oraz produkować jeepy. Tutaj możesz również zakupić ulepszenia dla swoich strzelców.

Centrum Wsparcia Broni

Centrum wsparcia broni pozwala ci na formowanie i wystawianie drużyn z ciężkimi karabinami maszynowymi, moździerzami, a także snajperów.

Park maszynowy

Park Maszynowy jest głównym budynkiem produkującym pojazdy. Dostarcza wozy pancerne M8, transportery półgąsienicowe M3 oraz działka przeciwpancerne M1 57mm.

Baza czołgów

W bazie czołgów mogą być produkowane czołgi M10, M4 Sherman, a także czołgi typu M4 Sherman „Krokodyl”. W tym budynku możesz również ulepszać czołgi M4 Sherman

Moździerz z obsługą

Jednostka skuteczna przeciwko piechocie. Często przydatna jest w sytuacjach, kiedy wróg chowa się w okopach lub budynkach. Po udoskonaleniu może wystrzeliwać granaty dymne , które pozwalają na przemieszczenie się sojusznikom oraz zapewniają tymczasową osłonę.

CKM z obsługą
Jednostka ta dobrze radzi sobie z piechotą. Najlepiej ustawić ją za jakąś osłoną, wtedy praktycznie jest nie do pokonania, oczywiście jeżeli nie ma w pobliżu wrogiej artylerii oraz pojazdów. CKM może też wystrzeliwać serię pocisków przeciwpancernych typu M2 Ball skutecznych przeciwko lekkim pojazdom.

  Spadochroniarze

Tak samo jak rangerów, można ich wezwać na pole walki po dokonaniu wyboru , którą opcję walki wybieramy. W tym przypadku oddział może być spokojnie zrzucany na tyły wroga , a stamtąd spokojnie przejmować terytorium. Pomagają mu w tym wyrzutnie bezodrzutowe M18.

Strzelcy

Podstawowa, uniwersalna jednostka. Dopiero po ulepszeniu można coś za jej pomocą zdziałać. Granaty dobrze sprawdzają się przeciwko piechocie w okopach a także w budynkach. Ten oddział jest też wyposażony w bombę przylepną , która zadaje w znacznej mierze bolesne ciosy lekkim pojazdom wroga. Niestety nie jest to wytrzymała jednostka i przeważnie w dalszej części gry służy jako mięso armatnie , które potrafi przejmować punkty i budować zapory oraz okopy.

Snajper

Bardzo przydatny oddział, który świetnie radzi sobie z piechotą wroga. Dostępna jest opcja kamuflażu. Pozwala ona na to, iż jednostka zostaje wykryta tylko wtedy, kiedy wejdzie do walki lub gdy wróg znajdzie się w pobliżu. Istotną informacją jest, że kiedy kamuflaż działa, jednostka porusza się znacznie wolniej.

Rangerzy

Elitarna jednostka, która możemy zakupić po zdobyciu określonej liczby doświadczenia. Świetne sprawdza się w walce z piechotą, lekkimi pojazdami oraz ciężkimi, przy wsparciu czołgów oczywiście. Oddział uzbrojony jest w karabiny maszynowe Thompson. Można wykorzystać tez opcję motywacji, dzięki której drużyny są mniej podatne na ostrzał i poruszają się o wiele szybciej.

Saperzy

Jednostka inżynierów/budowniczych. Może przejmować każdy z punktów na mapie. Dodatkowe wyposażenie to miotacz ognia M2 i wykrywacz min , które możemy zakupić w dowolnej chwili, jeśli tylko posiadamy wystarczającą ilość zasobu.

Producent: Relic Entertainment
Dystrybutor: THQ Inc.
Polski dystrybutor: CD Project
Gatunek: RTS
Wersja językowa: Polska kinowa
Cena: 59,90 zł (Platynowa kolekcja)
Zalecane wymagania sprzętowe: Pentium 4 3 GHz, 1 GB RAM, karta grafiki 256MB (GeForce 6600 lub lepsza), 6.5 GB HDD, Windows XP.

Piasek, krew, serie z karabinów maszynowych, alianccy żołnierze szturmujący plażę, krzyki, miny, wybuchy, jeszcze raz krzyki, a na końcu śmierć. Tymi prostymi zwrotami można opisać pierwszą misję w Company of Heroes – lądowanie na normandzkiej plaży Omaha. Mimo, iż aliancki szturm na wybrzeże został przedstawiony już w kilku filmach i grach komputerowych, to w tej produkcji także miał swój niepowtarzalny urok i klimat. W końcu to od tego wydarzenia rozpoczął się marsz wyzwoleńczych wojsk sprzymierzonych w głąb francuskich ziemi. Marsz wojsk, a wraz z nimi Kompanii Able.

To właśnie o kompanię Able chodzi w polskim podtytule nadanym tej produkcji, który brzmi „Kompania Braci”. Jest tak dlatego, gdyż to żołnierzami z tej formacji wojskowej przyjdzie nam dowodzić podczas wykonywania większości zadań. Company of Heroes została wydana pod koniec 2006 roku przez THQ, które współpracuje z Relic Entertainment – studiem odpowiadającym za stworzenie tej świetnej gry. Jak zapewne większość graczy chociaż trochę obytych w gatunku strategii wie, stajnia Relic zasłynęła już na rynku kilkoma znakomitymi produkcjami. Na początku był Homeworld, czyli prawie perfekcyjna gra, przedstawiająca walki w otchłani kosmosu z punktu widzenia dowódcy floty. Następnie nadszedł doskonały RTS w świecie Warhammera 40k, a kilka lat później przyszedł czas na front drugiej wojny światowej. Takim oto sposobem powstała Kompania Braci, a studio Relic już wtedy zostało okrzyknięte mistrzami strategii.

Company of Heroes zaraz po ukazaniu się na rynku zawładnęła całym RTS’owym światkiem. Gra ta stanowiła doskonałe przeniesienie pomysłów z Warhammer 40k: Dawn of War w realia drugiej wojny światowej. Do tej mieszanki zostało dodane jeszcze kilka innych smaczków i bardzo ciekawych opcji, w wyniku czego gracze na całym globie otrzymali coś wyjątkowego – strategię doskonałą.

RTS tu, RTS tam…

Skoro już wiemy, jak pozyskać niezbędne do życia surowce, to teraz czas przejść do aspektu, który zowie się budowaniem bazy. Jest to bardzo istotny element gry w Company of Heroes, gdyż bez kawałka ziemi dla siebie, na którym to będziemy mogli stawiać zasieki, baraki i co tam jeszcze dusza zapragnie, się zwyczajnie nie obejdzie. W większości misji zaczynamy z budynkiem sztabu, w którym można szkolić oddziały inżynierskie. Te właśnie oddziały zajmują się stawianiem dodatkowych umocnień, stanowisk ciężkich karabinów maszynowych, a także wznoszeniem wszelakich budynków. Oczywiście początkowy sztab natychmiast trzeba opasać drutem i workami z piaskiem, gdyż ataki wroga mogą nadejść w każdej chwili. Jednak po kilku bombardowaniach naszej bazy i tak zostanie tam więcej lejów po pociskach niż budynków. Opcji pozwalających budować umocnienia nie ma zbyt wiele, lecz te, które mamy do dyspozycji, w zupełności wystarczają, by się obronić. Mówi się jednak, iż najlepszą obroną jest atak, wiec bez koszarów i fabryk ciężkiego osprzętu się nie obejdzie. W tym aspekcie twórcy bardzo się popisali, ponieważ dali nam do dyspozycji sporą ilość budynków. Mamy tutaj zwykłe baraki, budynki wsparcia, polowe fabryki czołgów, lazaret, składy surowców i wiele więcej. W budowlach tych można dokonać różnych rzeczy. A to wyszkolić oddziały piechoty, zmniejszyć ceny niektórych jednostek, podreperować straty czy nareszcie wysłać do walki czołgi.

Bez jednostek w końcu niczego nie zwojujemy. W tym aspekcie twórcy naprawdę się popisali, ponieważ w Company of Heroes mamy dostęp do bardzo dużej ilości sprzętu, jakim posługiwali się alianci podczas inwazji. Poczynając od oddziałów zwykłych piechocińców, poprzez wszelakiej maści działa przeciwpancerne, haubice 105 mm, niszczyciele czołgów i w końcu na samych czołgach kończąc. Tak więc możemy szkolić podstawowe oddziały szturmowe, żołnierzy wyposażonych w ciężkie karabiny maszynowe, moździerze czy karabiny snajperskie. Te ostatnie to niezwykle groźna broń, a w połączeniu z niezwykłymi umiejętnościami snajperskiego kamuflażu daje naprawdę śmiercionośny efekt. Idąc dalej możemy natrafić na ciężkie działa przeciwpancerne, stalowe mamuty zwane też niszczycielami czołgów oraz ziejące ogniem Shermany. Kiedy wpuścimy to wszystko na front, możemy spodziewać się niezwykłego widowiska, ale należy również pamiętać, że kto nie walczy, ten nie awansuje.

W Company of Heroes, tak jak we większości nowszych RTSów, jednostki, które prowadzimy do boju, mogą zdobywać doświadczenie. Tutaj jednak nie tylko są to jednostki, lecz także gracz, który jako dowódca kompanii otrzymuje punkty doświadczenia. Jednak, jeśli w przypadku oddziałów zostaje zmieniona wyłącznie odporność na uszkodzenia, skuteczność w walce czy szybkość poruszania się snajpera podczas kamuflażu, to mówiąc o doświadczeniu dowódcy sprawa nabiera zupełnie innego wymiaru. Podczas rozgrywki za niszczenie wrogich jednostek na konto gracza wpadają małe punkciki doświadczenia, które po zebraniu ich odpowiedniej ilości zamieniają się w jeden duży punkt doświadczenia. Te właśnie można sobie zbierać i wydawać. A na co? Już tłumaczę. W większości potyczek, czy to internetowych, czy zadań w kampanii, gracz wybiera jeden z trzech kierunków, w którym chciałby się rozwijać. Dostępne tutaj są kompanie powietrzno-desantowe, kolumny piechoty, a także pancerne. Po dokonaniu wyboru specjalizacji wystarczy zbierać doświadczenie i kupować dostępne nam dodatkowe możliwości. Mogą to być na przykład zrzuty spadochronowe, bombardowania lub dodatkowe czołgi sprowadzane na pole bitwy. Wszystko wedle uznania i życzeń gracza. Należy jednak pamiętać, iż potrzebne nam punkty piechotą nie chadzają i trzeba dobrze zapracować na otrzymanie satysfakcjonującej ich ilości.

Bo razem lepiej

…krew, krzyk, wybuch…

Kompania Braci od podstaw została stworzona na znakomitym, jak na rok 2006, silniku Essence. Jest on przystosowany do generowania pola bitwy z lotu ptaka, tak jak w większości gier strategicznych. Dwa lata temu, kiedy produkcja ta dopiero wychodziła na światło dzienne, wykorzystywała wszystkie możliwości ówczesnych kart graficznych. Mimo, iż od premiery gry minęło już sporo czasu, ta nie odbiega znacznie wyglądem od dzisiejszych produkcji tego typu, a niektóre nawet wyprzedza swym zaawansowaniem technologicznym. Można tutaj znaleźć wszystko. Poczynając od HDR, przez shadery, dynamiczne oświetlenie i cienie, a kończąc na cząsteczkowym dymie i fizyce obiektów opartej na znanym silniku Havoc. Wszystko wygląda tutaj doskonale. Połyskująca w rzece woda, odbicia znajdujące się na jej powierzchni oraz delikatne, tworzące się tam fale, leje powstające na ziemi po zderzeniu się z nią pocisków czy bomb, ślady czołgowych gąsienic odciśnięte na glebie. Grafika w tym produkcie nadal wygląda świetnie i olśniewająco. Zupełnie tak, jak większość obiektów po włączeniu shaderów i HDR. Nie może się jednak obejść bez zastrzeżeń. A te mam właściwie tylko do fizyki. Z tym aspektem w grze często przytrafiały się mniejsze lub odrobinę większe problemy. Większość obiektów w grze jest dobrze wyważona, dzięki silnikowi Havoc realistycznie wzbija się w powietrze, a także upada, lecz miejscami przytrafiają się bardziej widoczne dla oka błędy. Na ten przykład kawałek gruzu, na który najechał jeden z czołgów tak wzbił się w powietrze, iż wystrzelił chyba prosto do kosmosu, gdyż nie było mi dane ujrzeć gdzie upadł. Idąc dalej tym tropem możemy natrafić na wrogów całkowicie odpornych na działanie jakichkolwiek granatów, a także spotkać innych, takich o wadze słomianej kukły, więc po wybuchu także wzbijają się w kosmos. Problemy dotyczące fizyki nie rzucają się jednak straszliwie w oczy i nie są tak znaczące, aby tracić przez nie przyjemność płynącą z gry.

Jeśli chodzi o wszelakie efekty dźwiękowe w Kompanii Braci, to należy im poświęcić nieco więcej miejsca, a nawet cały akapit. Wszystkie odgłosy, jakie da się posłyszeć z gry brzmią doskonale i realistycznie, tak jakby wydarzenia przedstawione po drugiej stronie monitora działy się dokładnie niedaleko gracza. Czy w danym momencie słychać wybuch granatu, krzyki czy wystrzały z karabinów maszynowych, to muszę powiedzieć, iż brzmi to cudownie. Ludzie odpowiadający za dźwięk w tej produkcji musieli się nieźle napracować, aby stworzyć tak oszałamiające dzieło. Widać, iż za nagrywanie efektów wzięli się specjaliści i fachowcy. Dialogi między wojakami także są nad wyraz klimatyczne, nieważne czy rozmawiają oni na przerywnikach między misjami czy nawet podczas samych misji, ponieważ wszystko brzmi realistycznie. Autorzy oczywiście nie omieszkali użyć w grze soczystych słów, gdyż rzucania mięsem także jest tutaj dosyć sporo. W końcu taka jest wojna, a odgłosy, jakie wydaje zostały odwzorowane z wielką dokładnością, dbałością o szczegóły i klimatem. W Company of Heroes wszystko brzmi doskonale.

Najwyższy czas stanąć do walki

Pomimo tego, że produkcja ta weszła na rynek pod koniec 2006 roku, to nadal cieszy się wielkim poszanowaniem na arenie strategii, ma oddane grono fanów, a także nieustające potyczki rozgrywane w sieci. Ludzie ze studia Relic dotrzymali wszystkich obietnic, do jakich się zobowiązali i dlatego Company of Heroes: Kompania Braci jest jaka jest – doskonała. Nawet teraz, w dwa lata po premierze, można nabyć ją w stosunkowo niskiej i atrakcyjnej cenie. Nie pozostaje więc nic innego, jak po raz kolejny rozpocząć inwazję na Normandię.

Plusy:

+ Wciąga
+ Klimat
+ Nadal grafika
+ Dźwięk!
+ Multiplayer

 Minusy:

- Tylko jedna kampania
- Problemy z fizyką

Video: 8
Audio: 9
Grywalność: 9

Ocena: 9